Markaðurinn er að springa úr skrúbbum. Klubbar á Ameríku reyna að ná í hverja krónu sem þeir geta, en á sama tíma eru þeir að missa fókus á sjálft leikinn. Þetta er ekki bara um pening, þetta er um menningu, um að byggja upp dýrt ímynd í huga áhorfenda.

Afkvæmi tilrauna

Look: þegar þú horfir á nýjustu gerða MLS-klúbba, þá sérðu stíla sem eru ofan í hárum, líkt og þeir eru að reyna að hrista upp óendanlegan áhuga. En í raun er það bara hljóð í loftinu, engin djúpstæð stefna. Hver dagur er eins og “komdu í bílinn, við erum að taka þig í nýtt” – og það er ekki nægjanlegt.

Styrkur fjárfesta

By the way, fjárfestar eru núna að setja upp fjölda “fríklúbba” í borgum sem áður voru óþekktir í knattspyrnu. Þetta er eins og að setja nýja tól í fjarskiptakerfi: það er gríðarlega hratt, en engin varúð er tekin. Ef þú eyðir öllum auðlindum í að byggja nýja dýnamit, hvað gerist þegar raunveruleikinn krefst að þú leiktir á heimsvísu?

Taktu á grundvallaratriðum

Here is the deal: MLS þarf að fara í dýpt í staðinn fyrir breidd. Þú getur ekki bara spilað í hring um að auka fjölda leiks, þú þarft að bæta þjálfun, takmarka fjölda skammtíma leiga, leggja áherslu á þróun ungra leikmanna.

Leikstíll og áhorfendahópur

And here is why: Áhorfendur í Bandaríkjunum eru ekki eins og í Evrópu. Þeir vilja skemmtun, þeir vilja fjölda markamynda, þeir vilja “instant gratification”. Þetta er bara ástæðan fyrir því að MLS stendur á brotin. Ef þú heldur áfram að þvinga á þá flókið taktík, þá munu þeir flýja í átt að NFL eða NBA.

Stöðugleiki í rekstri

Stöðugleiki er lykillinn. Ef þú setur áætlanir á hverjum fjórða mánuði og breytir þau í tækifæri til að sýna nýja stjörnu, þá er þú að grafa í eigin hliðar. Í staðinn, byggðu upp íbúðarhúsið – áætlaðu langtíma vöxt, styðjast við staðlaða fjármagn og ígrundaða markaðsáætlanir.

Áætlun: Skref eitt – taktu saman þríhyrninginn milli fjármagns, þjálfunar og áhorfenda. Skref tvö – hækkar lágmarkið á mínútutímanum í æfingum um 30% og dregur úr fjölda skammtímalána. Skref þrjú – setur í gang nýtt ferli til að meta leikmannatöku út frá langtímaverðmæti, ekki bara á grundvelli “hvað er í dag?”. Þetta er ekki bara orðaleikur, það er nauðsynlegur drifkraftur.